حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ، أَنَّهُ قَالَ أَتَيْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ فِي رَمَضَانَ وَهُوَ يُرِيدُ سَفَرًا وَقَدْ رُحِلَتْ لَهُ رَاحِلَتُهُ وَلَبِسَ ثِيَابَ السَّفَرِ فَدَعَا بِطَعَامٍ فَأَكَلَ فَقُلْتُ لَهُ سُنَّةٌ قَالَ سُنَّةٌ. ثُمَّ رَكِبَ.
Überliefert von Muhammad bin Ka'b: „Ich ging während des Ramadan zu Anas bin Malik und er war im Begriff zu reisen. Sein Reittier war für ihn vorbereitet, und er zog seine Reisekleidung an, dann ließ er etwas Essen bringen, um zu essen, und ich sagte zu ihm: ‚Ist das eine Sunnah?‘ Er sagte: ‚Es ist eine Sunnah.‘ Dann ritt er.“