حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي هَاشِمٍ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنْ قَيْسِ، بْنِ عُبَادٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا ذَرٍّ، يُقْسِمُ قَسَمًا إِنَّ { هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ} إِنَّهَا نَزَلَتْ فِي الَّذِينَ بَرَزُوا يَوْمَ بَدْرٍ حَمْزَةُ وَعَلِيٌّ وَعُبَيْدَةُ بْنُ الْحَارِثِ وَعُتْبَةُ وَشَيْبَةُ ابْنَا رَبِيعَةَ وَالْوَلِيدُ بْنُ عُتْبَةَ.
Abu Dharr leistete einen Eid, dass dieser Vers: „Diese beiden Gegner, die über ihren Herrn streiten“ (xxii. 19) offenbart wurde im Zusammenhang mit denen, die am Tag von Badr (aus den Reihen zum Kampf gegen die Ungläubigen) hervortraten, und es waren Hamza, 'Ali, 'Ubaida b. Harith (auf der Seite der Muslime) und 'Utba und Shaiba, beide Söhne von Rabi'a, und Walid b. 'Utba (auf der Seite der Ungläubigen von Mekka).