حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، - يَعْنِي ابْنَ زِيَادٍ - عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ فَأَتَاهُ آتٍ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَابْنُ الزُّبَيْرِ اخْتَلَفَا فِي الْمُتْعَتَيْنِ فَقَالَ جَابِرٌ فَعَلْنَاهُمَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ نَهَانَا عَنْهُمَا عُمَرُ فَلَمْ نَعُدْ لَهُمَا.
Überliefert von Abu Nadra: Während ich mich in der Gesellschaft von Jabir b. Abdullah befand, kam eine Person zu ihm und sagte, dass Ibn 'Abbas und Ibn Zubair über die zwei Arten der Mut'a (Tamattu' der Haddsch und Tamattu' mit Frauen) uneinig waren, woraufhin Jabir sagte: Wir pflegten diese beiden während der Lebenszeit des Gesandten Allahs (ﷺ) zu praktizieren. 'Umar verbot sie uns dann, und so kehrten wir nicht zu ihnen zurück.