حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، قَالَ قَالَ أَنَسٌ - يَعْنِي - لِثَابِتٍ أَلاَ أَرْقِيكَ بِرُقْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ بَلَى. قَالَ فَقَالَ «اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ مُذْهِبَ الْبَاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شَافِيَ إِلاَّ أَنْتَ اشْفِهِ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا».
Anas sagte zu Thabit: Soll ich nicht das Bittgebet des Gesandten Allahs (ﷺ) für dich verwenden? Er sagte: Ja. Dann sagte er: O Allah, Herr der Menschen, Entferner des Schadens, heile, Du bist der Heiler. Es gibt keinen Heiler außer Dir; gib ihm ein Heilmittel, das keine Krankheit zurücklässt.