حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، فِي هَذِهِ الآيَةِ { تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ، يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ } قَالَ: كَانُوا يَتَيَقَّظُونَ مَا بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ يُصَلُّونَ، وَكَانَ الْحَسَنُ يَقُولُ: قِيَامُ اللَّيْلِ.
Anas b. Malik sagte (zur Erklärung der Bedeutung des Qur'an-Verses "Die ihre Betten verlassen, um ihren Herrn in Furcht und Hoffnung anzurufen, und von dem spenden, was Wir ihnen gegeben haben" (32:16)): Die Leute pflegten zwischen dem Sonnenuntergang und dem Nachtgebet wach zu bleiben und zu beten. Al-Hasan pflegte zu sagen: (Dieser Vers bedeutet) das Gebet (Salah) und das Nachtwachen.