حَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ، عَنْ ضَبَّةَ بْنِ مِحْصَنٍ الْعَنَزِيِّ، عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمَعْنَاهُ قَالَ: «فَمَنْ كَرِهَ فَقَدْ بَرِئَ، وَمَنْ أَنْكَرَ فَقَدْ سَلِمَ». قَالَ قَتَادَةُ: يَعْنِي مَنْ أَنْكَرَ بِقَلْبِهِ، وَمَنْ كَرِهَ بِقَلْبِهِ.
Die oben erwähnte Überlieferung wurde auch von Umm Salamah durch eine andere Überliefererkette mit derselben Bedeutung überliefert. In dieser Version heißt es: Wer missbilligt, ist unschuldig, und wer missbilligt, ist sicher. Qatadah sagte: Es bedeutet jemanden, der seine Missbilligung in seinem Herzen empfindet, und jemanden, der Missbilligung in seinem Herzen äußert.